Guido Bernaert geeft de fakkel… en de pruiken door
aan Sharon De Laere

“Praalstoet is dé stoet der stoeten”

In de allereerste editie van de Praalstoet van de Gouden Boom – we schrijven dus 1958 – stonden Daniël Bernaert en zijn onafscheidelijke echtgenote Godelieve in voor pruiken en grime. Nadien “erfde” zoon Guido dit onderdeel van de stoet en dit jaar tekent Sharon De Laere er – voor het eerst – verantwoordelijk voor. Het einde van een lange familietraditie ? Toch niet, want Sharon is al ettelijke jaren lid van het vaste Bernaert-grimeteam en neemt eerlang ook het beheer van Pruikenhuis Scharminka over. “Maar op 25 en 26 augustus zal je mij en mijn echtgenote Lut beslist in de Beurshalle aantreffen, want zolang de handen het toelaten zullen wij assistentie blijven verlenen”, verzekert Guido Bernaert.

“Ik groeide op in Eernegem, leunde eigenlijk dichter tegen Oostende aan dan tegen Brugge, maar toen ik had beslist om eveneens in de ‘pruiken- en grimebranche’ te stappen raadden mijn ouders mij aan om me in Brugge te vestigen want, zo hielden ze me heel nadrukkelijk voor, daar waren veel stoeten en processies”, zo bekent Guido Bernaert die zich toen inderdaad in de Moerstraat nestelde.
Stoeten, processies, toneel- en aanverwante voorstellingen waren toen al lang vertrouwde evenementen voor hem – het was trouwens uitgerekend tijdens de Breughelfeesten in Wingene dat hij zijn echtgenote leerde kennen – en illustere stoetenbouwers zoals bijvoorbeeld Frans Vromman en Frans Van Immerseel, samen goed voor een indrukwekkend aantal stoeten in Vlaanderen, werden er vrienden aan huis.
De pruikenzaak kwam aldus meteen op kruissnelheid, vooral omdat het toen zowat de gouden jaren van het stoetenwezen waren. Iedere stad of gemeente had inderdaad zoniet een eigen stoet, dan toch minstens een eigen processie. Dat finaal ook de praalstoet van de Gouden Boom aan het curriculum van Guido Bernaert werd toegevoegd verwekte dan ook nauwelijks verbazing.
Guido Bernaert : “De Praalstoet van de Gouden Boom vind ik nog altijd het kroonjuweel onder de praalstoeten en ik kan vergelijken, want ik heb in heel Vlaanderen en ook erbuiten stoeten ‘gedaan’. Neen, het is niet de moeilijkste stoet wat pruiken en grime betreft, want dat is de Kattenstoet in Ieper waar wij 600 figuranten een poezensnoet moeten geven, en voor het aanbrengen van baarden en snorren – een onderdeel van ons vak waarvan je de moeilijkheidsgraad niet mag onderschatten – vergt de Heilig-Bloedprocessie dan weer het uiterste van ons team. Qua schoonheid en grootsheid benadert echter geen enkele stoet de Praalstoet van de Gouden Boom. Het onderwerp is boeiend en fascinerend, de stijl en vormgeving zijn zonder weerga en de regie is professioneel en tot in ieder detail verzorgd, zodat van het geheel een grandeur uitstraalt die zijns gelijke niet heeft. Voeg daarbij het ook al unieke decor dat Brugge biedt en zeg mij dan waar je een stoet vindt die nog indrukwekkender is. Zonder mij aan chauvinisme te bezondigen : de Praalstoet is met voorsprong de mooiste stoet van Vlaanderen, eigenlijk dé stoet der stoeten, al moet de Heilig-Bloedprocessie met haar eigen sfeer en perfecte afwerking daar nauwelijks voor onder doen.”

Voor de grime- en pruikenéquipe is de praalstoet ook synoniem van keihard werken.
Guido Bernaert : “Er passeren letterlijk en figuurlijk zo’n 1.500 figuranten door onze handen. Voorts moeten circa 1.300 pruiken worden geplaatst en ook een paard honderd snorren en baarden worden gekleefd. Daarvoor zetten wij een ploeg in van 50 mensen die daarmee drie volle uren bezig zijn. Eens de stoet vertrokken is de klus echter nog niet geklaard, want na afloop moet alles meteen in gereedheid worden gebracht voor de volgende uitgang. Om o.m. hygiënische redenen krijgt iedere figurant voor de tweede rondgang immers dezelfde pruik als bij de eerste uitgang en dat vergt nogal wat organisatie. Daarbij kunnen we gelukkig rekenen op de hulp van de ‘kostumières’ Mauricette en Martine, waarvan ik mij wel eens afvraag of het stadsbestuur wel beseft wat voor goud ze met deze twee dames in handen heeft. Ja, zo’n stoet is echt wel een hectische bedoening, maar je beleeft er ook onnoemelijk veel plezier aan. Als alles vlekkeloos verloopt, kan je best trots zijn op je werk en bovendien heerst er onder de figuranten een echt gemoedelijke, bijna familiale sfeer, want na een tijdje ken je ze bijna allemaal met de voornaam en zit je midden een echte vriendengroep. Of ik zelf ook telkens naar de stoet gaat kijken ? Uiteraard. Als het kan ga ik dan altijd post vatten in een smalle straat, want ik vind niet alleen dat de charme van de stoet daar het best tot haar recht komt – als toeschouwer zit je letterlijk met je neus op het gebeuren – maar kan ik ook des te beter zien of de pruiken wel goed zitten en de grime werd aangebracht zoals het hoort. Ik besef ook wel dat het spektakel zo overweldigend is dat misschien slechts een klein gedeelte van het publiek ook nog op de grime let, maar het is wel diezelfde kleine fractie van de toeschouwers die dan ziet dat er eventueel iets mis mee is en daar achteraf kritiek op heeft, maar zelfs dat willen wij uiteraard vermijden.”